Column: ‘Twee oorlogen, één les: Nederland en de vlucht van mensen’

Tijdens WOII woonde er in Spanbroek 800 inwoners, maar waren er ook 800 onderduikers, vluchtelingen vanuit andere delen van Nederland. De mensen zorgde voor elkaar om de onderduikers uit de handen van de bezetter te houden. In 1994 zat ik met Dutchbat1 in Srebrenica. Daar woonde organiek, ik meen, 8000 inwoners. Tijdens de oorlog woonde er in de enclave meer dan 15000 inwoners, een groot gedeelte vluchtelingen, die waren gevlucht voor het geweld van de andere partij.

Tijdens deze oorlog is ook een groot aantal inwoners vanuit voormalig Yugoslavia gevlucht naar verschillende landen in de wereld, waaronder Nederland. Twee voorbeelden, twee verschillende tijden, maar helaas heden ten dage nog steeds actueel. De wereld staat in brand en een groot aantal mensen is op de vlucht voor het geweld. Opvang in de regio is, vaak onder erbarmelijke omstandigheden, geregeld.

Mensen zoeken echter veiligheid, zekerheid, geluk en reizen daarom verder en komen zo ook in Nederland terecht. Tijdens mijn werk bij de vreemdelingenpolitie heb ik ook diensten gedraaid in Ter-Apel.

Ik heb deze mensen binnen zien komen, uitgeput na een vaak vreselijke reis, uitgebuit door mensensmokkelaars. Gelijk maakte ik de asielaanvraag in orde en stuurde ze door naar de IND. Ik zag echter ook een andere groep, vaak mannen, binnenkomen. Deze groep had vaak al in andere landen geprobeerd asiel aan te vragen en waren meester in het misbruiken van het systeem in Europa. Deze mannen hadden maar een doel, zelfverrijking.

Deze mannen worden in de volksmond “gelukszoekers” genoemd. Vaak worden deze mannen binnen no-time ergens in het land aangehouden voor een strafbaar feit. Deze groep is gelukkig veel kleiner dan de groep echte “asielzoekers”, waaronder de mensen uit Oekraïne, maar bepalen wel het beeld wat er onder een gedeelte van de inwoners van Nederland over asielzoekers leeft.

In 2015 was de instroom van asielzoekers hoger dan dat hij op dit moment is, er was geen zogenaamde asielcrisis. Er waren genoeg centra waar iedereen opgevangen kon worden, problemen deden zich veel minder voor. De regering heeft hierin gefaald, op alle fronten en van alle kleuren, links en rechts. Bezuinigingen hebben ervoor gezorgd dat deze centra werden gesloten. Er was weinig tot geen woningbouw, dus de woningcrisis was geboren, te weinig woningen, waar de asielzoeker de schuld van krijgt.

Een voorstel om de instroom van asielzoekers bij de poort anders in te richten in twee stromen, kansrijk en geen kans, haalde het niet. Initiatieven om criminele vreemdelingen terug te sturen verlopen zeer, zeer moeizaam. Ziehier de voedingsbodem voor de huidige polarisatie en onrust die er is in Nederland.

Alle partijen binnen de politiek, van links tot rechts, zijn voor eigen gewin gegaan. Ze moeten hun stemmen behouden en zijn doodsbang om deze kwijt te raken, dus houden we stug vast aan wat we altijd geroepen hebben, in plaats van over je schaduw heen te stappen en doen wat het beste is voor Nederland. Alleen helaas, als ik aan de inwoners zou vragen wat het beste is voor Nederland, krijg ik 16 miljoen verschillende antwoorden en ook de gemiddelde inwoner gaat voor zijn eigen geluk en overtuiging.

Laten we de mensen die het nodig hebben op blijven vangen, zoals we dat altijd hebben gedaan in ons land. Maar laten we ook grenzen stellen aan mensen die misbruik maken van ons systeem, ook al gaat dit tegen je sociale gevoel in. En laten we zorgen dat we meer kunnen bouwen zodat onze kinderen een eigen dak boven hun hoofd kunnen krijgen. Als we dat laatste voor elkaar krijgen zal er een hele grote angel uit het hele debat zijn gehaald.

Pieter Koning