Eén incident raakte me tot in het diepste van mijn ziel

SPANBROEK, 13 juni 2026 – Hoofdinspecteur Pieter Koning (55) heeft er ongeveer drie decennia politiewerk opzitten en daarvoor werkte de Wognummer bij defensie. Maar het gaat niet meer. Het werk bij de politie heeft meer impact dan hij jarenlang wilde toegeven, niet alleen aan zijn omgeving, maar vooral aan zichzelf. “Inwoners hebben geen idee met welke incidenten wij elke dag doorlopend mee te maken hebben, van opstootjes tot rellen, dronken of verwarde mensen, huiselijk geweld of moord, en de overtreffende trap daarvan. Eén incident raakte mij tot in het diepste van mijn ziel en veroorzaakte PTSS (Posttraumatische Stressstoornis). En dat is momenteel mijn werk. Helen is nu mijn hoogste prioriteit.“

Een interview van Alexandra Raad

Houvast

Toen Pieter (wonende in Spanbroek) Suleika leerde kennen deed hij mee aan de Miss en Misterverkiezing in Wadway. Het klikte meteen en ze zijn sindsdien samen. Suleika is zijn houvast en geweten in de weg die Pieter koos. Hij diende als militair bij de Luchtmobiele Brigade en werd uitgezonden naar Srebrenica. “Suleika vroeg op een gegeven moment wat ik wilde, langer van huis of elke dag thuiskomen. Ik koos het laatste en verliet defensie. Na drie jaar burgermaatschappij solliciteerde ik bij de lucht- en de landmacht. Maar de politie trok ook mijn aandacht. Ondanks dat ik voor de beide machten was aangenomen, koos ik voor politie (boevenvangen is het leukste wat er is) en ik had geen idee dat die werelden zoveel van elkaar verschilden.”

Andere wereld

Bij defensie oefenen de militairen heel veel en gaan af en toe op uitzending. “Bij de politie is dat andersom. Elke dag lopen agenten tegen de realiteit op. Bij defensie is het eerst schieten en dan vragen stellen, bij de politie is het eerst vragen en dan handelen naar de situatie met de bevoegdheden die je hebt als agent. Bij defensie heerst er hiërarchie bij de politie veel minder. Samen met twee oud militairen deed ik de opleiding en we kregen echt kortsluiting, het was meer vrijblijvend en dat waren we totaal niet gewend. Omdat ik meer levenservaring had, werd ik als aspirant agent geplaatst in de binnenstad van Amsterdam.

De intensiteit van meldingen in een stad zijn heel heftig, maar óók in onze eigen regio Westfriesland. Een agent kan niet zeggen: ‘Deze melding laat ik even aan mij voorbij gaan’. De meest bizarre omstandigheden die een mens kan bedenken, maakt de politie mee. En… dat neemt een agent mee naar huis en moet verwerken wat die dag is gebeurd. Soms lukt dat niet, omdat daar gewoonweg geen tijd voor is. Als ik thuis kwam, zat Suleika vaak op mij te wachten. Dat was heel lief, maar ik kon niet alles vertellen wat ik meemaakte. Of ik kwam thuis en mijn zoons hingen om mijn nek. Ik was niet alleen agent, maar ook echtgenoot en vader.”

Maatschappij verandert

Op de vraag of er veel is veranderd in de relatie tussen de burger en een agent zegt Pieter: “vroeger was er wel meer respect voor de politie, maar gebeurde er natuurlijk ook van alles. Alleen nu worden incidenten gelijk op social media gezet. Als agent moet je de regels die zijn afgesproken handhaven. Anders wordt het één grote chaos. Ouders leren hun kinderen wat goed is en fout. Geven grenzen aan. Maar op social media zitten ook mensen die de regels niet willen volgen. Iedereen heeft rechten in onze maatschappij, maar ook plichten. Kijk eens naar de protesten rond de AZC’s. Verschrikkelijk!

Ook ik heb in Ter Apel mijn werk gedaan. Agenten nemen vingerafdrukken af en kijken wat de eerste indruk is van een asielzoeker. Dat advies geeft een agent door. Natuurlijk zijn er mensen bij die doen alsof ze vluchteling zijn en die moeten we zien te tackelen, maar merendeel heeft hartverscheurende verhalen over de situaties die ze hebben meegemaakt en de reis die ze ternauwernood hebben overleefd. Dat deed mij echt wel wat. Voor mij zijn die mensen welkom. Als wij in een oorlog belanden, wil ik ook graag dat mijn gezin ergens veilig kan schuilen.”

Amsterdam

Van de binnenstad van Amsterdam werd Pieter als agent ingezet in de Bijlmer en West. “De Bijlmer was een smeltkroes van nationaliteiten. Ik vond altijd wel dat met de mensen goed te praten viel ondanks dat de politie af en toe over de balustrade van alles naar het hoofd kreeg, denk aan bloempotten of een koelkast. In West was dat anders. De mentaliteit was daar heel anders en moesten daar meer een afweging maken hoe we op gingen treden, omdat de sfeer explosiever was. Ik denk dat het grootste probleem armoede is. Jongens raken al op jonge leeftijd in aanraking met criminaliteit, omdat ze geen andere uitweg zien. Dat is schrijnend. Ik merkte langzamerhand dat ik meer moeite kreeg met mijn dagelijkse werk. En wilde verandering.”

Waardering

Pieter: “Burgers hebben geen idee waar de politie dagelijks mee te maken heeft. Het werk is mentaal heel zwaar. Vanuit de overheid is er veel waardering voor veteranen. Denk aan de Veteranendag waar ik al ruim dertig jaar voor wordt uitgenodigd, daar wordt geld voor vrijgemaakt. Voor politiewerk is weinig waardering en dat zou wel moeten. Erkennen dat het politiewerk mentaal zwaar is, is een goed begin.”

Helpen

Omdat Pieter weet hoe moeilijk het is om rust te bewaren in heftige situaties, gaf hij trainingen. “Zo hielp ik mijn collega’s, omdat ik weet hoe situaties, met bijvoorbeeld verwarde personen, door een klein detail volledig uit de hand kunnen lopen. Ook ben ik ambassadeur van KNAK, een platform dat mentale problemen bespreekbaar maakt, en ben ik betrokken bij NOVA , dat zorgmijdende veteranen naar passende hulp begeleidt. En helpen vind ik fijn, alleen ik vergat mijzelf te helpen.”

Erkenning

De opvoeding van Pieter was: ‘Niet zeiken, gewoon doorgaan’. Een Westfriese mentaliteit die velen kennen. En dat deed de Wognummer… jarenlang. “Ik had last van paniekaanvallen, slapeloosheid en onrust. Dat zorgde af en toe voor een negatieve sfeer in huis. En dat wilde ik niet. Voor mij was opgeven geen optie. Totdat mijn lichaam aangaf: tot hier en niet verder! Ik kreeg een hartinfarct. Daarna de straat weer op. Vervolgens een tic gehad. Het kon zo niet langer. En dan is de eerste stap erkenning. Erkenning dat het niet meer gaat. En dat is moeilijk en zwaar, want de mentaliteit Niet zeiken, gewoon doorgaan zit al tientallen jaren ingebakken.”

PTSS

Pieter kwam erachter dat één incident zijn PTSS heeft veroorzaakt. “Ik heb veel meegemaakt, bij defensie en politie en dat heb ik opgeschreven. Mijn boek Politie! Politie! komt 27 juni uit. Eigen ervaringen, wat de dagelijkse realiteit is voor agenten, beschreven met achtervolgingen, schietincidenten, reanimaties, maar ook zingeving, collegialiteit en kameraadschap. Om bewustwording te creëren bij burgers. Wat zijn de gevolgen van bepaalde acties. Wat voor impact hebben die acties.”

Politie worden doe je niet zomaar. Je wilt helpen de wereld veiliger te maken met de tools die je krijgt. Maar het valt niet mee om een beroep uit te oefenen waar zo’n zware druk op ligt. Door het boek te lezen, krijgen mensen een hele andere blik op de wereld die Politie heet.

Nieuwsgierig naar dat ene incident wat Pieter in het diepst raakte? Ga naar de website van de uitgever en bestel het boek.

Of ga 2 juli naar ’t Kerkhuys in Spanbroek. Daar presenteert Pieter zijn boek Politie! Politie! En wil die ook voor je signeren. Aanmelden is verplicht en dat kan via info@pieterkoning.com.