Antivlooienmiddel imidacloprid aangetroffen in het oppervlaktewater

WESTFRIESLAND – Waterschap Rijnland laat weten dat het bestrijdingsmiddel imidacloprid in oppervlaktewater hoogstwaarschijnlijk afkomstig is van antivlooienmiddelen gebruikt voor huisdieren. Door voorzichtiger met antivlooienmiddelen om te springen kunnen de risico’s voor mens en waterleven worden beperkt.

Imdacloprid verboden

“Imidacloprid is een zogenaamde ‘neonicotinoïde’ en heeft schadelijke effect op bijen en andere insecten,” laat Walter Brand van waarzitwatin.nl weten. “Dit middel is al jaren verboden in de landbouw. Desondanks blijven de concentraties van deze stof in het oppervlaktewater hoog, met name in de buurt van afvalwaterzuiveringen. Dit betekent dat imidacloprid waarschijnlijk ook via het huishoudelijk afvalwater in het oppervlaktewater terechtkomt. De stof is moeilijk af te breken bij de zuivering van het rioolwater.“

Imidacloprid zit in ‘spot-on’s’, halsbanden en speciale shampoos om vlooien te bestrijden bij honden en katten, volgens Brand. De stof komt na behandeling via urine, haren of andere onbedoelde manieren in het milieu terecht. Dat heeft schadelijke effecten voor het waterleven. Bij mensen kan imidacloprid de slijmvliezen, de huid en de ogen irriteren. Bij wie hier gevoelig voor is kan dit leiden tot een allergische reactie. 

Voorzichtig omgaan met imidacloprid

“Voorzichtig omgaan met antivlooienmiddelen met imidacloprid kan de risico’s voor het milieu én mensen beperken. Bijvoorbeeld door een hond of kat na een behandeling niet te aaien totdat de behandelde plek droog is en niet meer zichtbaar is. En door niet in één bed met het huisdier te slapen als deze net behandeld is.“

“Verder is het verstandig honden niet te laten zwemmen met hun vlooienband, of in de dagen nadat ze een shampoobeurt met imidacloprid hebben gehad,” gaat Brand verder. “Uitgekamde haren van de hond of kat moeten worden verzameld en weggegooid bij het restafval en niet worden achtergelaten in de tuin of in de natuur. Resten anti-vlooienmiddelen kunnen worden ingeleverd bij het klein chemisch afval of bij de dierenarts.“