Arbeidsmigratie vraagt om aparte huisvesting

WEST-FRIESLAND, 29 januari 2026 – Arbeidsmigratie is geen tijdelijke ontwikkeling, maar een structureel onderdeel van de Nederlandse economie. Dat stelt Frank van Gool, topman van Kafrahousing. Volgens hem komt inmiddels ongeveer de helft van de uitzendkrachten uit het buitenland. In sectoren als logistiek, voedselproductie, techniek en bouw is internationale arbeid al jaren onmisbaar, terwijl het binnenlands aanbod tekortschiet en de vraag blijft groeien.

Wat daarbij structureel wordt onderschat, is de woonvraag die direct samenhangt met arbeidsmigratie. Arbeidsmigranten komen om te werken, maar hebben ook passende huisvesting nodig. Als die niet gelijktijdig wordt georganiseerd, ontstaan volgens Van Gool voorspelbare problemen zoals overbewoning, extra druk op woonwijken en spanningen tussen bewoners.

Ongewenste praktijken

In de praktijk leidt het gebrek aan passende huisvesting tot ongewenste situaties, zoals de verkamering van eengezinswoningen. Deze woningen zijn bedoeld voor starters en gezinnen, maar verdwijnen zo uit de reguliere woningvoorraad. Dat vergroot de schaarste en tast de leefbaarheid in wijken aan, met gevolgen voor bewoners, gemeenten én arbeidsmigranten zelf.

De huidige woningmarkt kan deze extra druk niet dragen. Het onderbrengen van arbeidsmigranten in de reguliere woningvoorraad is volgens Van Gool geen duurzame oplossing. Dat geldt met name voor shortstay-arbeidsmigranten, die vaak slechts enkele maanden in Nederland werken. Voor deze groep is langdurige inschrijving op de reguliere woningmarkt onlogisch, terwijl fatsoenlijke en gecontroleerde huisvesting juist essentieel is.

Aparte huisvestingsketen

De oplossing ligt volgens Van Gool in het ontwikkelen van een aparte, goed gereguleerde huisvestingsketen. Daarbij gaat het om grootschalige en kwalitatief goede shortstay-locaties, doorstroomvoorzieningen en seizoensgebonden huisvesting, met duidelijke normen voor ruimte, beheer en leefbaarheid. Zo kan verkamering worden voorkomen, worden woonwijken ontlast en ontstaat er duidelijkheid voor alle betrokken partijen.

Die verantwoordelijkheid ligt volgens hem niet bij één partij. Werkgevers die arbeidsmigranten inzetten, professionele huisvesters, gemeenten die economische ontwikkeling mogelijk maken en het Rijk dat kaders stelt en handhaaft, hebben daarin ieder een rol.

In een vergrijzend Europa is goede huisvesting volgens Van Gool geen bijzaak, maar een randvoorwaarde voor economische continuïteit en maatschappelijke rust. Landen die dit goed organiseren, zijn aantrekkelijker voor zowel werkenden als bedrijven.