Bewoners woning Kaag 8 Opperdoes boos op gemeente Medemblik, ‘wij willen hier blijven wonen’

OPPERDOES – Een noodkreet van de bewoners van de woning aan de Kaag 8 in Opperdoes nu deze op last van de gemeente Medemblik de woning moeten verlaten omdat het pand niet brandveilig is, iets dat de bewoners niet snappen omdat volgens hun er overal rookmelders hangen en er voldoende blusmateriaal aanwezig in de woning.
“Wij zijn het absoluut niet eens met de beslissing van de gemeente, om ons uit onze woonruimte te zetten.  Wij begrijpen niet dat de regels belangrijker zijn dan dat wij een dak boven ons hoofd houden. Wij begrijpen niet dat de gemeente ons wel inschrijft en indien nodig een uitkering toekent en bewindvoering of andere hulp regelt. Maar nu toch zegt dat wij hier niet mogen wonen. Sommige van ons wonen hier al 3,4 en 6 jaar. Na al die tijd is het nu blijkbaar opeens te gevaarlijk en is op straat wonen blijkbaar veiliger en beter voor ons,” schrijven de bewoners in een brief aan het college van Medemblik.
De briefschrijvers schrijven verder dat voor velen van hun al eerder in een daklozensituatie hebben gezeten en bleven hopen dat er ergens een woonplek vrij kwam om te gaan wonen. ‘Dit was een verschrikkelijke moeilijke situatie, de financiële problemen werden alleen maar groter en omdat er geen uitkering kon worden aangevraagd was hulp ook niet bereikbaar,‘ aldus de briefschrijvers.
Blij dat de bewoners nu wel weer onderdak hebben gevonden zien zij weer kans om een leven op te bouwen. “Wij hebben van de huurbaas begrepen dat er problemen zijn met de brandveiligheid en een steeg? Ook hiervan zien wij het probleem niet, er hangen overal rookmelders, die regelmatig afgaan, zelfs op onze kamers. Ook hangen er blusdekens op de kamers, de noodverlichting brand altijd en blusmateriaal is binnen handbereik en er worden ook gecontroleerd of deze goed werken. In een normale woning zijn deze dingen ook niet, maar hier wel en dan zou het hier niet veilig zijn? Er word alleen over ons gepraat, maar nooit met ons!” gaan de briefschrijvers verder.

Geklaagd

De bewoners van de woning aan de Kaag 8 in Opperdoes worden volgens de briefschrijvers door de omwonenden uitgemaakt voor drugsdealers, junks, rovers, dieventuig en criminelen. Maar, zeggen de briefschrijvers: “Wij zullen zeker niet zeggen dat wij in het verleden allemaal brave burgers zijn geweest. Maar wij proberen nu onze problemen op te lossen en ons leven weer op te pakken zodat wij een normaal kunnen leven en eigen woonruimte kunnen krijgen.”
De briefschrijvers zeggen dat ze nu op straat te zetten zij weer terug gaan vallen in het oude leventje en weer terug in de problemen gaan vallen omdat uitkeringen gaan worden gestopt, betalingsregelingen niet meer kunnen doorgaan en saneringstrajecten worden gestopt. Daarnaast zal ook de hulpverlening en zorgtrajecten worden stopgezet volgens de briefschrijvers.
‘Of onze huurbaas echt iets fout heeft gedaan, weten wij niet. Daar hebben wij geen verstand van. Wel weten wij dat wij ons veilig voelen in dit gebouw en wij bij hem altijd welkom zijn met onze problemen. Als bewoners van De Kaag 8a, worden wij behandeld als tweederangs burgers en misschien zelfs gediscrimineerd. Wij hebben ook rechten, maar daar word niet over gesproken, nu ook weer niet! Wij hebben blijkbaar geen rechten,‘ gaan de briefschrijvers verder.

Piepende en klagende buren

Volgens de briefschrijvers hebben de buren wel alle rechten en dan vooral omo te piepen en te klagen bij de gemeente en om elk wissewasje de politie te bellen waarna er direct wordt opgetreden tegen ons en zelfs zonder toestemming de woning van de briefschrijvers binnentreden.
Het steekt de bewoners vooral dat als de buurt klaagt ineens alles kan, maar als de bewoners een klacht hebben er niets meer kan. ‘Zelfs een menselijk bestaan en een dak boven ons hoofd is teveel gevraagd,’ gaan de briefschrijvers verder.
De bewoners van Kaag 8 laten in de brief duidelijk weten dat zij niet op straat willen worden gezet en zo gedwongen naar de daklozenopvang moeten gaan terwijl het huis aan de Kaag 8 al jaren een plek voor velen van de bewoners is. De briefschrijvers hopen dan ook dat er alsnog naar hun gaat worden geluisterd.